Świadczenia honorowe po 100. roku życia. Co warto wiedzieć?

Kto jest uprawniony do świadczenia honorowego?

Do świadczenia honorowego uprawnione są osoby, które ukończyły 100 lat życia i mają polskie obywatelstwo. Co ważne, kluczowy jest również status emerytalno-rentowy – świadczenie przysługuje seniorom, którzy w ostatnim dniu miesiąca poprzedzającego ukończenie 100 lat mieli prawo do emerytury lub renty. Nie oznacza to jednak, że osoby niepobierające emerytury są wykluczone – mogą one złożyć odpowiedni wniosek do ZUS, pod warunkiem spełnienia określonych kryteriów.

W przypadku cudzoziemców lub Polaków mieszkających za granicą również istnieje możliwość ubiegania się o to świadczenie, jeśli zostaną spełnione odpowiednie warunki. Warto zaznaczyć, że świadczenie honorowe nie jest przyznawane automatycznie wszystkim – kluczowe znaczenie ma forma otrzymywania świadczeń oraz instytucja, która je wypłaca. Dlatego seniorzy oraz ich rodziny powinni dokładnie sprawdzić, jakie dokumenty są wymagane i do którego organu należy je skierować.

Procedura przyznawania świadczenia

Osoby, które już pobierają emeryturę lub rentę z ZUS, nie muszą martwić się formalnościami – świadczenie honorowe zostanie im przyznane automatycznie po ukończeniu 100 lat. Stan zdrowia nie ma znaczenia przy przyznawaniu świadczenia, więc nie ma znaczenia, czy senior leczy się na schorzenia przewlekłe, czy cokolwiek innego. ZUS także samodzielnie identyfikuje uprawnione osoby i wydaje decyzję o przyznaniu świadczenia. Inaczej wygląda sytuacja w przypadku osób niepobierających żadnych świadczeń – one muszą złożyć stosowny wniosek wraz z dokumentem potwierdzającym tożsamość i datę urodzenia.

Wniosek można złożyć osobiście, pocztą lub za pośrednictwem platformy PUE ZUS. Warto również zaznaczyć, że w przypadku pobierania świadczeń z KRUS lub zakładów mundurowych (np. MSWiA, MON), odpowiedni organ emerytalny także automatycznie przyznaje świadczenie honorowe.

Procedura ta może jednak nieco różnić się w szczegółach – dlatego warto wcześniej skontaktować się z daną instytucją. Ułatwienie dla seniorów stanowi fakt, że w przypadku świadczeń wypłacanych przez kilka instytucji, odpowiedzialność za przyznanie świadczenia honorowego przejmuje ZUS.

Wysokość i waloryzacja świadczenia

W 2025 roku wysokość świadczenia honorowego wynosi 6 246,13 zł brutto miesięcznie i jest ona jednorazowo ustalana na dzień setnych urodzin. Co ważne, świadczenie to nie podlega ponownym przeliczeniom ani waloryzacji po przyznaniu – wyjątkiem jest sytuacja, gdy senior nie otrzymuje emerytury i składa wniosek samodzielnie. Wówczas obowiązuje wysokość świadczenia obowiązująca w miesiącu złożenia wniosku.

Warto dodać, że świadczenie honorowe wypłacane jest co miesiąc, stanowiąc istotne uzupełnienie domowego budżetu. Choć nie jest to świadczenie zwolnione z opodatkowania, w większości przypadków nie wpływa ono na wysokość innych świadczeń socjalnych. Coroczna waloryzacja kwoty bazowej, od której wylicza się świadczenie dla nowych 100-latków, odbywa się w marcu. Dla przyszłych beneficjentów oznacza to, że wysokość świadczenia może się różnić w zależności od roku przyznania.

Świadczenie honorowe a inne świadczenia

Świadczenie honorowe jest niezależne od emerytury lub renty i nie wpływa na ich wysokość. Co ważne, przysługuje ono tylko raz – nie jest sumowane ani wypłacane wielokrotnie, nawet jeśli senior pobiera świadczenia z więcej niż jednej instytucji. W przypadku osób, które otrzymują emeryturę zarówno z ZUS, jak i KRUS, świadczenie honorowe zostanie wypłacone przez jedną instytucję – zwykle przez tę, która wypłaca wyższe świadczenie podstawowe.

Warto również wiedzieć, że świadczenie to nie jest dziedziczne – po śmierci seniora nie przechodzi na rodzinę. Dlatego warto zadbać o to, by proces przyznania świadczenia został zakończony terminowo. Dodatkowo świadczenie honorowe nie wlicza się do dochodu przy ustalaniu prawa do innych świadczeń socjalnych, takich jak zasiłki czy dodatki pielęgnacyjne. Stanowi więc realne wsparcie, które poprawia sytuację finansową stulatków, nie powodując jednocześnie utraty innych form pomocy państwowej.