Wróć 
O czym jest ta książka O czym jest ta książka
Monika Sobień-Górska, dziennikarka i reporterka, przez rok osobiście uczestniczyła w warsztatach rozwoju osobistego, kręgach kobiet, ustawieniach hellingerowskich i szamańskich ceremoniach. Rozmawiała z terapeutami, duchowymi przewodnikami oraz osobami, które zaufały im w poszukiwaniu ukojenia. Efektem tej podróży jest książka, która próbuje odpowiedzieć na pytanie: gdzie kończy się realna pomoc, a zaczyna dobrze zapakowany biznes.
Jak podkreśla jedna z recenzentek, autorka nie narzuca czytelnikowi własnego zdania, lecz przedstawia historie ludzi, którzy próbują odnaleźć sens życia poprzez terapię, warsztaty, medytację czy praktyki duchowe. Dzięki temu książka pozwala czytelnikowi samodzielnie ocenić opisane zjawiska, zamiast otrzymywać gotowe wnioski.
Dlaczego to ważna lektura dla seniorów
Osoby starsze często mierzą się z samotnością, żałobą po stracie bliskiej osoby czy potrzebą odnalezienia sensu po przejściu na emeryturę. To właśnie w takich momentach łatwiej zaufać komuś, kto obiecuje szybkie ukojenie. Książka Sobień-Górskiej pomaga spojrzeć na te obietnice krytycznym okiem, nie odbierając przy tym szacunku dla autentycznych potrzeb duchowych.
Dziennikarka Magdalena Grzebałkowska, sama sceptyczna wobec duchowych przewodników, przyznała, że mimo dystansu do szamanów i coachów, książkę przeczytała z fascynacją, ponieważ autorka stara się zrozumieć potrzeby duchowe współczesnych Polaków, nie oceniając ich ani nie wyśmiewając.
Warto sięgnąć po tę książkę, bo:
- uczy rozpoznawać różnicę między prawdziwym wsparciem a sprzedażowym trikiem,
- pokazuje mechanizmy działania grup i „duchowych przewodników” bez sensacyjności,
- jest napisana przystępnym, wciągającym językiem reportażu,
- porusza uniwersalne tematy: samotność, potrzebę wspólnoty, poszukiwanie sensu,
- może być pomocna, gdy ktoś bliski – dziecko, wnuk czy przyjaciel – wpada w tego typu środowisko.
Styl książki chwalony jest przez czytelników i krytyków. Jedna z recenzji zwraca uwagę, że Sobień-Górska pisze lekko, dynamicznie i z reporterską precyzją, a jednocześnie potrafi budować napięcie niczym autorka dobrej powieści. To sprawia, że mimo poważnego tematu, książkę czyta się z łatwością – bez poczucia, że sięgamy po trudną, naukową rozprawę.
Nie tylko krytyka – też zrozumienie
Ważne jest, że autorka nie stawia się w roli sędziego. Opisuje zarówno pozytywne doświadczenia osób szukających duchowego wsparcia, jak i realne zagrożenia. Sama przyznaje się do własnych wątpliwości i emocji, co czyni książkę szczerą, a nie moralizatorską.
„Rok, w którym szukałam sensu i ukojenia” to reportaż, który uczy czujności, nie odbierając przy tym szacunku dla ludzkiej potrzeby sensu i wspólnoty. Dla seniorów może być szczególnie wartościową lekturą – zarówno jako źródło refleksji nad własnym życiem, jak i praktyczna wskazówka, jak chronić siebie i bliskich przed manipulacją ukrytą pod płaszczykiem duchowości. To książka napisana z empatią, ale i zdrowym dystansem – warto dać jej szansę.
