header short                       porady1
Porady dnia
aktualnosci2
Aktualności
zdrowie2
Zdrowie Seniora
 pasje1
Pasje Seniora

Druga strona miasta

Druga strona miasta

W styczniu do księgarni trafił elektryzujący debiut kryminalny Karoliny Szewczykowskiej pt. „Druga strona miasta”. Zapraszamy do zapoznania się z fragmentem książki.

Jest wpół do pierwszej, a ja po prostu wiem, że nie wytrzymam tego ani minuty dłużej. Mam ochotę chwycić nóż i wbić go sobie prosto w serce. Czy mnie na to nie stać? Mnie, oazę spokoju, miłosierdzia i łagodności, wcielonego anioła. Złapię za rękojeść, wepchnę sobie ostrze w miękkie ciało! Trudno w to uwierzyć? Jestem w histerii, a przez krótką, ledwie uchwytną jak frunące w powietrzu nasionko mleczu, chwilę chce mi się śmiać.

Moja terapeutka nie przyszła, choć ją o to błagałam. Byłyśmy umówione! Myślałam, że się spóźni, jednak wcale się nie pojawiła, nie dała znaku życia. Nie odebrała nawet telefonu i poczułam się jak trędowata. To takie do niej niepodobne! Na przemian byłam rozżalona i wściekła. Jak mogła mnie tak zostawić? Teraz przecież potrzebuję jej pomocy jeszcze bardziej! Rano pokłóciłam się z ojcem, który zjawił się niezapowiedzianie, żeby spytać, czy rzeczywiście zgadzam się sprzedać swoje udziały w firmie. Dał mi wyraźnie do zrozumienia, że on tego zrobić nie zamierza (kolejny raz pozwoliłam mu się oszukać). Śmierdział alkoholem, choć zachowywał się normalnie. Miał spocone czoło, podkrążone oczy i rozglądał się po salonie, jakby czegoś szukał. Dawno go nie widziałam i szczerze mówiąc, byłam zaskoczona, więc nie zareagowałam jak należy. A wiadomo, jak należy – od razu przechodzisz do ataku – tak, u nas tak jest. Na odchodnym spytał, czy wszystko dobrze, i spojrzał na mnie tak, jakby wiedział, że nic nie jest dobrze, bo moje życie jest porażką od samego poczęcia. Zrobiło mi się słabo. Oczywiście, cała zlana potem odpowiedziałam, że w porządku, ale jestem pewna, że nie uwierzył. „Zostaw stare sprawy”, powiedział, nie patrząc na mnie, i zaczął się śmiać. Trzęsącymi się rękami zamknęłam za nim drzwi i pobiegłam do pokoju na górze, by zadzwonić do terapeutki. Nie odebrała.

Nie zdążyłam ochłonąć, gdy znów odezwał się dzwonek. Tym razem przyszedł Marek. Przywitał mnie z braterskim, udawanym uśmiechem i powiedział, że nie mogą się z Ewą doczekać wieczornego spektaklu. Że na pewno pójdzie dobrze. Przecież to jasne, że sobie poradzę, prawda? Niby mimochodem spytał, czy był Zbyszek. Odpowiedziałam, że tak. Mój piękny starszy brat zmarszczył brwi (zawsze wtedy wyglądał jak rzymski posąg z prostym nosem i idealnymi rysami twarzy). Ubiegając jego pytanie, potwierdziłam, że absolutnie nie zmieniłam zdania. Dałam mu odczuć, że powinien sobie pójść. On również odwrócił się w drzwiach i spytał, czy wszystko w porządku. Potwierdziłam i prawie zepchnęłam go ze schodów. Stojąc przy furtce, krzyknął jeszcze: „Do zobaczenia na spektaklu!”. Na szczęście sąsiedzi wyjechali. Niepotrzebny mi tu jeszcze dodatkowy cyrk. Szybko zamknęłam drzwi.

Przyszedł też on. Wiedział, że nie powinien – powiedziałam mu to jasno, kiedy ostatnim razem się widzieliśmy. Pojawił się jak zwykle bez zaproszenia. Ujrzałam go i stało się ze mną coś, czego nie potrafię nazwać. Kazałam mu natychmiast wyjść. Protestował, ale nie dałam mu powiedzieć nic więcej. Nie miałam ochoty ani na niego patrzeć, ani go słuchać. Zamknęłam oczy i widziałam wszystko to, czego nie powinnam była zobaczyć. Czy musiało się to zdarzyć właśnie dzisiaj? Czułam rosnącą irytację. Zdałam sobie sprawę, że chyba (nie jestem tego zupełnie pewna) zrobiłam coś strasznego. Jeśli tak było – nie będzie dla mnie dobrego rozwiązania.

Kiedy wyszedł, zaczęłam ćwiczyć kwestie ze spektaklu. Miałam pustkę w głowie, poszczególne słowa nie zawsze składały się w sensowną całość. Z trudem powtórzyłam kilka stron, gdy przyjechał Adam. Powiedział, że skończył wcześniej spotkanie na mieście. Moim skromnym zdaniem żadnego spotkania nie było. Chciał uśpić moją czujność i pokazać, że on się stara i tak naprawdę nie zależy mu na pieniądzach za sprzedaż firmy. Potraktowałam go jak intruza, dając do zrozumienia, że mi przeszkadza w przygotowaniach. Chciał porozmawiać, ale ja nie miałam ochoty. Gdybym zaczęła mówić, mogłabym wylać to wszystko, co tłamsiłam w sobie i mieliłam z terapeutką od tylu pieprzonych miesięcy. Potężny, ciężki i cuchnący rzyg. W końcu nie wytrzymał ciszy przepełnionej gęstniejącym napięciem i opuścił dom niczym niechciany kochanek. Czego on właściwie chciał? Mój biedny, zagubiony mąż. Czy myślisz, kochanie, że mogłabym sobie coś zrobić? Za każdym razem, kiedy patrzysz na mnie spojrzeniem niby błagalnym, a ja dostrzegam w nim również nienawiść (tak, jesteś, mój mężu, słabym aktorem), jest mi ciebie żal. Nic nie pomagają moje tłumaczenia. Gówno rozumiesz, taka jest prawda. Choć tak bardzo bym chciała, żeby było inaczej.

Powoli się poddaję. Obezwładnia mnie strach i przeczucie, że zaraz wydarzy się coś potwornego. Czerwona suknia leży na kanapie niczym porzucona zbroja unurzana we krwi. Materiał mieni się w południowym słońcu tak, że muszę na moment odwrócić wzrok. Zamykam oczy, a pod powiekami nadal drży świetlisty obraz, który rozmazuje się coraz bardziej, aż staje się jasną, pozbawioną plam taflą. Zaczynam wyobrażać sobie, jak będę wyglądać po śmierci. Jaki odcień przybierze moja skóra? Jak szybko zgniję? (W taki upał szybciej, tak czytałam). Czy moje oczy pozostaną otwarte? Czy będę wyglądać ładnie? Wiem, że trupio, ale może będzie w tym coś majestatycznego? Wszystko zależy od tego, jak umrę, to dla mnie oczywiste. Nie, nie chcę umierać. Po prostu tak strasznie się boję i mój tok myślenia odbiega w tej chwili od normy. Już nie wiem, czy jestem w roli, czy poza nią. Czy może obrosłam nią już do tego stopnia, że wariuję?

Zamiast noża chwytam telefon i dzwonię po Martę. Z nią też byłam umówiona, ale niech przyjdzie wcześniej – mam teraz więcej czasu, a nie chcę tu siedzieć sama. Manikiur jest ostatnią rzeczą, którą powinnam teraz zrobić. Kogo obchodzą paznokcie, kiedy tak blisko czai się morderca? Ale ja jednak je pomaluję. Na czerwono. Jeśli zagram wieczorem premierę Motyla zmierzchu… (Coraz bardziej w to wątpię. Czuję, że moje chwile są policzone). Dlatego śmieję się nerwowo sama do siebie. Premiera okaże się sukcesem. Wiem, że po mojej śmierci wykupią bilety na cały sezon.

Piszę swoje notatki. (Nie lubię słowa „pamiętnik” – jest zbyt retro. Zresztą wcale nie jestem pewna, czy chcę pamiętać wszystko to, co tu od roku zapisuję. Porządkuję myśli i usiłuję zapobiec kolejnym napadom paniki, ot co). Przerywam pisanie, zaczynam krążyć po salonie i obijam się jak mucha o szybę, kiedy chce wydostać się na zewnątrz, a nie może. Obserwuję siebie z góry i przykro mi na to patrzeć. Coraz bardziej żal mi samej siebie.

Obchodzę salon. Przyglądam się wszystkim przedmiotom tak zachłannie, jakbym widziała je po raz pierwszy, a zarazem ostatni. Salon wydaje mi się mały jak pudełko zapałek. Wielkie okna, przez które wpada dużo światła, przypominają lodowe wrota przybrane w firany niczym kapryśny welon panny młodej. Kanapa, której miękkość sprawia, że jest moim ulubionym meblem, znajduje się pośrodku. Biały kominek, przy którym stoją ciężkie posążki greckich bogów (nie mam pojęcia, kto je przywiózł, ale sądzę, że był to mój ojciec). Lustro w ciężkiej, pozłacanej ramie, w którym nigdy się sobie nie podobałam, bo wyglądałam z pięć lat starzej. Kilka obrazów małej wartości, z którymi nie wiadomo, co zrobić. Szczególnie z dwoma portretami, których pochodzenia nigdy nie byłam w stanie ustalić. Nobliwa siwa pani i szlachetny starszy pan, których spojrzenie zawsze mnie niepokoiło.

Przeszłam do holu, w którym było najchłodniej. Przystanęłam przy starych zdjęciach prawie całej mojej rodziny. Najpierw mama, brat, ojciec i ja. Potem również Adam i dzieci. Chwile zamknięte pod kawałkami zakurzonych szybek. Kto by pomyślał, że z nami wszystkimi jest coś nie tak? Te zastygłe uśmiechy na opalonych twarzach, wspólne biesiady i święta, których już nikt nie pamięta, bo po co? Odwróciłam z niechęcią wzrok i spojrzałam w kierunku białych schodów. Mój brat, gdy był małym dzieckiem, omal się na nich nie zabił… Dlatego zamontowałam bramkę, żeby nie narazić moich dzieci na podobne ryzyko. Zawahałam się, ale zdecydowałam, że nie wejdę do kuchni – to królestwo Barbary. Ja nie lubię tego miejsca – jest zbyt sterylne. Zaczęłam wspinać się po schodach, trzymając się kurczowo poręczy. Z góry hol wygląda inaczej. Kolorowy, kwiecisty dywan niczym obraz szesnastowiecznego malarza zachęca mnie do skoku. Gdy weszłam na górę, nie poszłam do swojej sypialni. Sięgnęłam po kluczyk ukryty za obrazem wiszącym na ścianie tuż przy schodach. Chwyciłam go w dłoń i podeszłam do drzwi pokoju znajdującego się na końcu korytarza. Otworzyłam je i przekroczyłam próg. Czułam kurz unoszący się w powietrzu i zapach lekarstw. Białe ściany, bo takie były zawsze i tak miało zostać. Pokój, który nie pasował do reszty pomieszczeń. Jedyna pamiątka przeszłości. Otworzyłam szafę. Wyjęłam mały przedmiot. Owinęłam go w jedwabną chustkę. Zamknęłam z powrotem drzwi i z pośpiechem wróciłam na dół, nerwowo oglądając się za siebie, jakby ktoś mnie gonił.

Druga strona miasta okladka

Mam jeszcze godzinę do przyjścia Marty. Postanawiam przymierzyć suknię, a potem położyć się choćby na kwadrans. Cała się kleję – nie wiem, jak się wbiję w tę suknię, słowo daję, to będzie męka. Słabo spałam tej nocy (zawsze jestem spięta przed premierą, a teraz dodatkowo po sesjach). Może się uspokoję, jeśli się zdrzemnę? Tak, powinnam się uspokoić.

Moje serce bije bardzo szybko, gdy układam się na sofie owinięta w delikatny aksamit sukni, i uspokaja wolno, gdy nadchodzi sen. Niespodziewany powiew porusza nagrzane powietrze. Okiennica delikatnie uderza o ścianę. Nie słyszę żadnych kroków, nie czuję niczyjego dotyku. To do mnie niepodobne, że w środku dnia zapadam w sen niczym niemowlę. Niemowlę jednak nie jest złe. Ja jestem. Każdy ma swoją gorszą stronę – tak mawia moja terapeutka. I ja w to wierzę.

Ona jednak o tym nie wie, że ja naprawdę jestem złą kobietą. Po prostu nie zasługuję na to, żeby chodzić po tym świecie. Nie mam pojęcia, czy mi się to śni, czy rzeczywiście usiadłam na sofie i ujrzałam w drzwiach moją matkę. Poznałam ją, choć tyle czasu minęło od jej śmierci. Uśmiechnęła się delikatnie i już wiedziałam, że przyszła po mnie. Nie ma się co szarpać, myślę we śnie z rezygnacją. Wyciąga do mnie ręce. Przytulam się do jej zimnego policzka, który stapia się powoli z moim, tworząc jedność. Nie boję się. Już się nie boję.

Zapraszamy do zapoznania się z fragmentem książki.

Dodaj komentarz

Kod antyspamowy
Odśwież

Zdrowie Seniora

  • Osocze bogatopłytkowe i nici liftingujące

    Osocze bogatopłytkowe zawiera czynniki wzrostu, które pobudzają skórę do regeneracji. Z kolei za pomocą rozpuszczalnych nici PDO wykonać można mało inwazyjny lifting. Stosując obydwie terapie jednocześnie, uzyskujemy lepsze efekty i modelujemy twarz we wszystkich wymiarach.

    Jak przebiega „lifting wampira?”.

    Zabieg polega na:

    1. Uzyskaniu osocza z własnej krwi Pacjenta.

    Od osoby, która poddaje się zabiegowi, pobierana jest krew do specjalnych probówek, które następnie są wirowane.

    Więcej…  
  • Algi morskie

    Algi morskie zawierają wszystkie znane rodzaje minerałów i substancji śladowych, w zbilansowanej dawce, dzięki czemu nasz organizm przyswaja je prawidłowo. Wzmacniają naszą odporność, pomagają w regeneracji np. po chemioterapii, oczyszczają, usuwają metale ciężkie, a także ułatwiają trawienie i odchudzanie. Cenionym źródłem alg są czyste wody Islandii.

    Od wieków.

    Algi morskie zaliczane są do podwodnego świata glonów, czasem przypominają lądowe zarośla lub krzaki. Dzielą się na brązowe (brunatnice), czerwone (krasnorosty), zielone (zielenice) i mikroalgi.

    Więcej…  
  • Ochrona twarzy w zimie

    Królowa Śniegu zachwyca nieskazitelną, mlecznobiałą i godną pozazdroszczenia cerą. Jednak takie rzeczy tylko w bajkach… Zimą twoja skóra musi zmagać się z szeregiem niekorzystnych czynników, jak ciągłe zmiany temperatury, mróz, wiatr, smog i promieniowanie ultrafioletowe. Skutek? Ziemista cera, pajączki, sucha skóra, spierzchnięte usta, podkrążone oczy. „Zimowa twarz” w pełnej krasie. Jak chronić skórę w najchłodniejszych miesiącach roku? Przeczytajcie!

    Ochrona przed mrozem

    W zimowe dni skóra musi wytworzyć więcej ciepła, by zachować swoją naturalną temperaturę.

    Więcej…  
  • Kosmetyki mineralne

    Mineralne podkłady, korektory i pudry nie zawierają dodatków chemicznych, konserwantów, ani parabenów, a ich skład zamyka się w kilku składnikach. Sypka formuła i brak fazy wodnej eliminuje rozwój bakterii. Dzięki temu kosmetyki mineralne nie powodują podrażnień, alergii czy zatykania porów.

    Zakazane składniki.

    Kosmetyki mineralne różnią się od wszystkich tych, których zwykle używamy. Nie znajdziemy w nich substancji szkodliwych i drażniących, które mogą wywołać reakcje alergiczne tj.:

    Więcej…  
  • Miód - lecznicze własciwości

    Pszczoły to jedne z najpracowitszych i najwartościowszych stworzeń w przyrodzie. Zawdzięczamy im tak naprawdę o wiele więcej, niż tylko miód czy zapylone kwiaty. „Tego, co one robią, nie może wyprodukować żadne najnowocześniejsze laboratorium, żaden syntetyk”, jak mówi prof. Ryszard Czarnecki. W trakcie wytwarzania przez pszczoły/robotnice miodu, powstaje oprócz pyłku kwiatowego, także mniej znana, ale bardziej odżywcza substancja, zwana pierzgą. Ma znacznie bogatszy skład i wysoką przyswajalność (na poziomie 80 %, podczas gdy pyłek pszczeli tylko ok. 20%).

    Więcej…  
  • Duszności - czy jest się czego bać?

    Atak duszności zawsze jest niepokojący. Człowiek zaczyna mieć problem ze złapaniem powietrza w płuca, płycej oddycha, akcja serca zwalnia. Może pojawić się uczucie paniki.

    Przyczyny

    Duszności mogą mieć charakter ostry, przedostry i przewlekły.

    Przedostre duszności mogą być spowodowane min. zapaleniem płuc, chorobą wieńcową czy wysiękiem do osierdzia. Ostre duszności występują zwykle nagle, w ciągu kilku minut. Ich przyczyną może być min. zatorowość płucna, odma opłucnowa, astma, utkwienie ciała obcego, dławica piersiowa, zawał serca, niewydolność serca, nerwica.

    Więcej…  
  • Zapalenie skóry z powodu radioterapii

    Radioterapia, niszcząca komórki nowotworowe, powodować może popromienne zapalenie skóry. Występują wówczas oparzenia, suchość, zaczerwienienie, świąd czy złuszczanie i pękanie naskórka. Do zmniejszenia stanu zapalnego zaleca się stosowanie preparatów łagodzących.

    Na czym polega radioterapia?

    aguastop

    Więcej…  

Aktualności seniora

Zapalenie wątroby typu B

Wirusowe zapalenie wątroby typu B może przebiegać bezobjawowo w przypadku osób z dużą odpornością na wirusy lub wywoływać takie objawy, jak: gorączka, bóle stawów, bóle mięśni,

Więcej…

Zapalenie wątroby typu A

Wirusowe zapalenie wątroby typu A (żółtaczka pokarmowa) jest to ostra choroba zakaźna prowadząca do uszkodzenia wątroby. Zdecydowana większość zakażeń spowodowana jest spożyciem wody zakażonej wirusem lub żywności (np. owoców, warzyw) mającej styczność z wodą skażoną fekaliami.

Więcej…

Wstrząśnienie mózgu

Wstrząśnienie mózgu – jest częstym następstwem poważnych urazów głowy. Do objawów wstrząsu mózgu należą: ból głowy, zaburzenia pamięci, utrata przytomności, dezorientacja, nudności i wymioty.

Więcej…

Pasje Seniora

CZATeria

seniorzy gotowe fb

Nowości

Wyszukiwanie